τουρλου.

τιποτα δεν υπαρχει. μονο η θαλασσα και ο ουρανος.
ολα τα αλλα, δεν υπαρχουν.
ειναι αποκυηματα της φαντασιας,
της ανασφαλειας, των ονειρων και της καυλας.
(δεν ξερω ποιος το εχει πει αυτο, αλλα ειναι ωραιο.
και αν δεν το εχει πει κανεις, το λεω εγω. και πιανω και κοκκινο)
τα υλικα δεν εχουν υποσταση αν δεν τους τη δωσουμε.
η οθονη που γραφω δεν ειναι οθονη αν δεν τη χρησιμοποιω ως τετοια.
ειναι πινακας αν αφησω εναν ρεμπραντ στην επιφανεια της για παντα,
ειναι τραπεζι αν την πλαγιασω και ακουμπησω πανω της τον καφε μου,
ειναι η γκομενα μου αν χαιδευω την πλατη της τα βραδια
και κυριως, ειναι του μπαμπα μου, γιατι αυτος μου την αγορασε.
ενταξει, αυτο δεν το διεκδικω.
το ειχε πει ο μαρτσελ ντουτσαν μπαγιεβιτς πριν απο μενα.
τα αυλα εχουν σχετικη υποσταση μονο αν τους δωσουμε.
δεν υπαρχει δικαιοσυνη, αγαπη, ρατσισμος, ποδολαγνεια, αρηςθρησειασουπερτρια,
αν δεν υπαρχει το εσωτερικο ισοποσο κατι, απ'οπου θα πηγαζουν,
οσο ιερο, βλακωδες ή ανθρωπινο.
νομιζω το πηγαινα καλα μεχρι ενα σημειο,
αλλα με διεκοψε η αννετα με το σκαηπ και το εχασα.
ουτε το σκαηπ υπαρχει!
ειναι ο καπιταλιστικος λακκος στη φαβα του ιντερνετ που...
το αφηνω.
θα επανελθω ομως μετα το επομενο μπανιο μου
-όποτε βρεξει, πρωτα ο καιρος-
γιατι εκει κανω το καλυτερη ενδοσκοπηση που οδηγει σε φιλοσοφικη αναζητηση.
ισως γι'αυτο να αναβαλλω συνεχως τα ντουζ μου,
απο φοβο να αντιμετωπισω τον εαυτο μου. χμ..

η πρωτη καταγεγραμμενη ενδειξη φθορας στο μυαλο μου

φθορας της ατερμονης ευτυχιας, κατα καποιο τροπο,
για να ειμαι ακριβης (κατα καποιο τροπο).
τελος παντων μεχρι ενα σημειο της ζωης μου,
(καπου στο λυκειο)
πιστευα οτι η ευτυχια ειναι κεφαλαιο
στο οποιο μπορεις μονο να προσθετεις.
αρα με μαθηματικη ακριβεια τα πραγματα
(απουσια εξαιρετικων συνθηκων)
μονο καλυτερα μπορουν να πηγαινουν.
ακομα και οταν ενιωθα στεναχωρημενος για κατι,
με καποιο μαγικο τροπο,
το κεφαλαιο της ευτυχιας εμενε αθικτο,
οντας απλα προστιθεμενο με το μηδεν.
ενταξει. οτι κι αν ειναι θα περασει
και την επομενη φορα ολο και κατι θα ερθει να προστεθει
στη συσσωρευμενη μου ευτυχια.
χαππυνεσσ κολεκτορ.
δεν ξερω αν εχει να κανει με τις ευθυνες που αυξανονται με τα χρονια,
με την σκατοκατασταση,
με τα μαλλια μου που πεφτουν,
ισως και με την συνεχη επιδεινωση της μνημης μου, κυριως της βραχυπροθεσμης.
παντως ολα αυτα συγχρονιστηκαν απολυτα με την πρωτη στιγμη που αρχισα να αναπολω,
και ηδη λιγο μετα απο το τελος του λυκειου, ο χρονος αρχισε να με κυνηγα
αντι να τον κυνηγαω εγω.
ενιωθα την πιεση του ανυποφορη.
η αντιστροφη της σχεσης μας ηταν τοσο ξαφνικη οσο επωδυνη.
απο αλλου ξεκινησε αυτη η σκεψη,
αλλα παντα ολοι μου οι προβληματισμοι
καταληγουν στην αδιεξοδη σχεση μου με το χρονο.
αρρωστια.
ενηχαο, ημουν πιτσιρικος (οχι παρα πολυ) ηταν 1999
και θυμαμαι πως ειχα δει καπου τη διαφημιση του νεου δισκου
του διονυση σαββοπουλου.
το ειπα στον πατερα μου,
περιμενωντας να λυσει τις πλεξουδες του απο τη χαρα του,
και μου λεει καπως ξενερωμενα οτι τον ακουσε αλλα δεν του αρεσε πολυ.
το σοκ ηταν διπλο.
ΚΑΙ δεν του αρεσε ο σαββω,
ΚΑΙ αυτο δεν του εκανε και εντυπωση?
ασυλληπτο.
-γιατι ρε αντωνιαδη δε σου αρεσε? αφου ειναι σαββοπουλος.
-ε, καλα. αφου δε γραφει πια ωραια.
τρομος.
το δογμα της αεναως προστιθεμενης ευτυχιας κατερρεε σαν πυργος απο τραπουλοχαρτα (χωρις τις φιγουρες, 4αρια, 5αρια και 6αρια)*.
αν εισαι ο σαββοπουλος δεν επιτρεπεται ξαφνικα να παψεις να γραφεις ωραια.
και ο μπαμπας μου τι θα ακουει?
αρα και ο σωκρατης μαλαμας θα παψει να γραφει καποτε ωραια?!!
καταρα.
ευτυχια μαινους.
για πρωτη φορα.
το πανισχυρο μοντελο ευτυχιας που ειχα στησει στα 90'ς
-και εμεινε ορθιο με νυχια και με δοντια μεχρι τα λεητ 00'ς-
απορροφησε τελικα τους κραδασμους της εκρηξης
και εθαψε βιαστικα την αναμνηση της πρωτης αμφισβητησης του,
βαθια στην -τρυπια και αυτοελεγχομενη, σχεδον επαναστατημενη- μνημη μου.
αλλα "οποιος ενδειξεις αγνοει/ τρωει παπαρο βαρυ"
(οπως λεω και σε μια παροιμια).
αυτον τρωω τωρα.
μμμ.

*ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ. σε ερευνες που διεξηχθησαν, δεν ανευρεθει ιχνος χιουμορ.



μ'αρεσε αυτο το τραγουδι.

το ακουσα στον πανουση, που διαβασε τους στιχους μεταφρασμενους
και με συγκλονισαν.
μπορει να μην ειναι τοσο συγκλονιστικοι στην πραγματικοτητα,
αλλα ο πανουσης εχει τον τροπο να με συνεπαιρνει.
οποτε ακουω ειμαι ετοιμος να παρω τη μολοτοφ και να κατεβω συνταγμα,
αλλα μεχρι να βαλω παπουτσια εχω πεθανει στα γελια και δεν παω πουθενα.

διαβασα το κενώ του μελιδη
και εγραφε ολα οσα ηθελα να του πω για μενα.
το σκεφτομουν οσο περπατουσα στο δρομο.
με βεβαιοτητα το μονο που θελω ειναι να μην ειμαι μονος.
αν καθενας πραττει στη ζωη του με μονο μπουσουλα την προσωπικη του ευτυχια
τοτε η δικη μου εξαρταται απο αλλους.
κι απο μενα φυσικα, αλλα παντα σε σχεση με αυτους.
οχι μονος. ειναι το μονο που με γεμιζει.
ο μπελε βαφει, ο μελιδης ηχογραφει, ο σουγκαρ συλλαμβανει, εγω ειμαι με καποιον.

βγηκα απο το σπιτι πρωτη φορα μετα απο μερες. για να φαω.
θα μου λειψουν τα σκατοφαγητα του βολου.
ο βολος δηλαδη, αλλα στην παρακρουση που ζω τελευταια, οι συναισθηματισμοι μου
μπερδευουν τη λογικη μου.
απο την αλλη, μπορει να μην ειναι και συγχυση
γιατι 2 μηνες με τη μανα μου, θα μου λειψει η βρωμια
και 9 μηνες στο στρατο θα μου λειψει ο γκαντας. οποτε..

βγηκα για πρωτη φορα απο τοτε που εφυγε η δημητρα.
και για καποιο περιεργο λογο, δεν ενιωθα σκατα.
μου λειπει, αλλα σχεδον το συνηθισα ηδη.
και τοτε καταλαβα οτι ειναι αρκετα πιθανο να μπορω να αντεξω τη μοναξια.
απλα κακοεμαθα τα τελευταια 3 χρονια.
τα ομορφοτερα μεχρι τωρα. που ειχα ολη την αγαπη που ηθελα.
και η απουσια της δημητρας
[το μαρμαρο πανω σε αυτες του μελιδη, του αρτιεμ και του σουγκαρ].
μου ξαναφερε στη μνημη το συναισθημα που πλακωνε για χρονια τη καθημερινοτητα μου.
απλα την ωριμοτητα να το αντιμετωπισω
και την πιθανοτητα να καταφερω να το διαχειρηστω.
μπορει να κανω και λαθος παντως.
το σιγουρο ομως ειναι οτι ηρθε η ωρα να σηκωσω αναστημα στο γκειλικι
που με διακατεχει
και να παψω να φερομαι σαν κακομαθημενο 16χρονο [κοριτσι].
δεν γινεται να πηγαινουν ολα καλα για παντα.
ειναι μια σκατοπεριοδος και θα περασει.
επιλεγουμε τα παντα. η επερχομενη πουτσα ειναι με τον εναν ή τον αλλο τροπο
δικη μου επιλογη. θελω να πω, μπορω να ξαναπαρω αναβολη
και να παω ισπανια, ή να παω στρατο και να χωρισω,
ή να παρω αναβολη και να χωρισω.
ή να παω στρατο και να παω ισπανια [νοτ].
ενηουεη, ειναι επιλογη μου και θα την υπερασπιστω χωρις γκρινια
λεει ο μελιδης και εχει δικιο.

βεβαια θα εγραφα κι αλλα
αν στη διαδρομη δεν ειχα να σκεφτω το κορδονι μου
που ειχε μπει αναμεσα στην πατουσα και τον πατο του παπουτσιου
και δεν προσπαθουσα συνεχως να το βγαλω κουνωντας το πελμα
τοσο ωστε να μην γελοιοποιει το περπατημα μου.
δεν μπορω να σκεφτω πολλα πιο ενοχλητικα πραγματα απο αυτο.
το χειροτερο ειναι οταν νομιζω οτι εχω καταφερει να το βγαλω
αλλα στο βαθος ξερω οτι δεν το εχω καταφερει.
απλα η ακρη που ειναι πιο σκληρη εχει μετακινηθει προσωρινα
και εγω πειθω τον εαυτο μου οτι δε με ενοχλει πια.
αλλα αρκει ενα βημα για να την ξαναπατησω και να εκνευριστω.
τωρα που το σκεφτομαι, αυτο ειναι το πιο ακατανικητο ενστικτο μου.
οταν κατι δεν εχει λυθει οριστικα το νιωθεις.
μπορεις να το αγνοεις μεχρι να ξαναεμφανιστει,
αλλα οσο κι αν κοροιδευεις τον εαυτο σου
το ξερεις οτι ειναι εκει.
σκατα.
ενα ενα θα αντιμετωπιζουμε τα ελαττωματα.
τωρα ειμαστε στο γκειθινγκ.
του χρονου θα το πιασουμε αυτο.

δεν ειμαι καλα

ειμαι δειλος, ανασφαλης, επιπολαιος, ανοργανωτος
αφελης, τεμπελης, εγωκεντρικος.
σε συνθηκες υψηλης πιεσης [διπλωματικης] και θερμοκρασιας [παραλιας]
ο συνδυασμος των συστατικων εκριγνυται και μαζευω τα κομματια απο τους γυρω μου.
δεν μπορω να ιεραρχησω, λειτουργω ενστικτωδως σαν ζωο
και η βλακεια υπογραφει φαρδια πλατια καθε πραξη μου.
ειμαι παντα ενα βημα πισω και η επιγνωση αυτη με κανει να νιωθω ασχημα ακομα
και οταν τα πραγματα φαινονται να πηγαινουν καλα.
ειναι σαν την τελεια περιγραφη που εκανε ο κουρ για τον μπιλ μαρευ,
μονο που εγω αντι να ειμαι κουλ, ειμαι μιζερος, βλακας και δυστυχισμενος.

ενα ειναι σιγουρο, δεν μπορω να ζησω ετσι ολη μου τη ζωη.

πολυ καλα λοιπον

θα κατσω κι εγω εδω και δε θα περιμενω τιποτα.
δε θα παω στο μελιδη στη βαρκελωνη.
δε θα παω στο ουορκσοπ στην ιταλια.
δε θα παω για μεταπτυχιακο στην ολλανδια.
δε θα παω για πρακτικη στη νορβηγια.
δε θα παω διακοπες το καλοκαιρι.
δε θα παω στο σινκ στην αθηνα.
δε θα παω στο λαηβ του μοσχα στη θεσσαλονικη.
δε θα παω ουτε σινεμα.
θα παω στο διαολο? νατσουραλι.
και τι να κανω?
θα κανω διπλωματικη ολο το καλοκαιρι.
ενταξει.
θα το εκανα ετσι κι αλλιως. τωρα ειναι επιτακτικο.
θα παω στρατο με το ζορι.
κι αυτο καποια στιγμη θα γινοταν.
και μετα?
το μπουλο?
θα φυγω απο το βολο.
αντεχεται αυτο αραγε?
θα δειξει.
ολοι οι ανθρωποι που αγαπω θα ειναι σκορπισμενοι σε καθε πιθανη πολη
κι εγω θα καθομαι και θα αβγατιζω.
αη ντεσπερετλυ νιντ του νοου, ουατ'ς δε μπιγκ αηντια. [αυτο μαλλον. αηδια. ξερναω.]
ΔΕ Μ'ΑΡΕΣΕΙ.
ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΩ ΚΑΛΑ.
ΗΔΗ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ. [η φαλακρα μου στεκεται αξιοπρεπως διπλα στου σουγκαρ]
Ε-Ι-Μ-Α-Ι Φ-Τ-Ω-Χ-Ο-Σ !-!-!
και μεχρι να αρχισω παλι να ζω ντισεντλυ
θα εχω πατησει τα 30 τουλαχιστον.
να αυτοκτονησω?
να κρυφτω στη ντουλαπα και να βαλω τα κλαματα?
να δω ολοκληρο ματς του παοκ με μουσλιμοβιτς κορυφη?
τι σκατα να κανω?
θα κατσω εδω και δε θα περιμενω τιποτα.

τρομος θα νατου

με επιασε μεσα στον υπνο μου και τον εχασα οριστικα.
σε αποσταση νεροχυτης - κρεβατι,
με καποιον αοριστο συνειρμο,
καταφερα για αλλη μια φορα
να καταληξω στο σεναριο οπου θα ειμαι 40 χρονων
και θα μετανιωνω οσα δε θα εχω κανει απο τωρα μεχρι τοτε,
ατολμιες και τεμπελιες.
και η ευθυνη που ριχνει ο πιθανος μου εαυτος στον αποψινο
ειναι αρκετα τρομακτικη,
τουλαχιστον ικανη να με κρατησει ξυπνιο.
πιθανος, γιατι οσο κι αν ελπιζει κανεις στη μεταμορφωση του χαρακτηρα
που θεωρητικα προσφερει ο χρονος και η εμπειρια
[ψυχραιμια, υπομονη, αισθηση του βαθους του χρονου
-λεω απλα αυτα που ελπιζω κι εγω να αποκτησω]
οι βασικες συνιστωσες του χαρακτηρα δεν αλλαζουν ποτε,
απλα με αλχημειες καλυπτονται επιμελως για καποιο καιρο.
η τηλεμεταφορα μου ηταν απελπιστικα διαυγης
και για δευτερολεπτα -στο μεσοδιαστημα που δεν ξερεις αν κοιμασαι ή οχι-
ενιωθα οτι οντως ημουν 40 και το μετανιωνα τωρα.
βαρυ, πολυ βαρυ.
επειδη λοιπον φοβαμαι -σχεδον ξερω- πως οσο μεγαλωνω
τοσο πεφτω σε καταθλιψη
απλα και μονο, εξαιτιας της φυσικης διαδικασιας του γηρατος,
και ξεκαθαριζοντας στον εαυτο μου οτι οι γκρινιες και οι μιζεριες δε χωρανε,
[ο,τι πιο πολυτιμο αποκομισα τα χριστουγεννα,
και απο κομισα εγινα πριγκηπεσσα]
καταγραφω για ιστορικους λογους μια συνταγη:
πρεπει καθε μερα να σκεφτομαι ποσο επωδυνο ειναι να μετανιωνεις στα 40,
και ποσο ουσιωδες ειναι για τη μελλοντικη μου ψυχικη σωτηρια να το αποφυγω.
η διατυπωση ειναι παιδαριωδης,
και προφανως δεν μπορει να θεραπευσει καθε ψυχιαλγεια,
αλλα οριζοντας το και τυποποιωντας το,
αποφευγω τη δυσαρεσκεια που πιθανον να μου προκαλεσει στο μελλον
το ακριβως ιδιο συναισθημα [η αξια της καταγραφης τελικως,
αν αναλογιστει κανεις επιπλεον και την ποιοτητα της μνημης μου,
ειναι μαλλον ανεκτιμητη και υποχρεωτικη η καταγραφη
για την πνευματικη μου επιβιωση]
και το εμπεδωνω ωστε να λειτουργει πιο συχνα
ως κινητρο
και ως αφυπνιση απο το ληθαργο της ασκοπης καταναλωσης του πολυτιμου χρονου
που επισης συχνα πεφτω.
[το κειμενο αυτο ειναι αποδειξη κινητρου].
ηδη νιωθω πολυ καλυτερα, αλλα μαλλον δε θα μπορεσω να ξανακοιμηθω.

υγ.
μηπως ο θανατος ειναι απλα το γηρας?
ή -λιγοτερο εντυπωσιακα, ειναι χειροτερα τα γεραματα απο το θανατο?
ή ειναι πιο τρομακτικος ο φοβος των γηρατειων απο την ιδια τη σκεψη του θανατου?
παναγια μου πρωι πρωι.

μαρξ & σπενσερ.

δεν εχει και πολυ σχεση με τα ψυχολογικα μου αυτης της περιοδου,
αλλα το σκεφτομαι εδω και καιρο.
και επιπλεον περιμενω να χωνεψω λιγο τα της παρουσης
και οπως ειπε ενας σοφος κινεζος
πριν απο χιλιαδες χρονια, αν δεν κανω λαθος,
"το γραψιμο ειναι μααλοξ".

λοιπον,
φοβαμαι πως ειμαι κομμουνιστης εξ αμελειας.
με εκραζε ο μελιδης και ο σουγκαρ το καλοκαιρι
και εκνευριζομουν πολυ
[ακομα εκνευριζομαι,
αλλα πλεον μπορω να καταλαβω αρκετα καθαρα γιατι το εκαναν].
ετσι, στα πλαισια της αποκαθηλωσης της ματαιοδοξιας μου
και της καταργησης της αλαθητου ανωτεροτητας που πιστευω βαθια μεσα μου
οτι με διακρινει απο ολους τους αλλους ανθρωπους,
αναγνωρισα αυτην την πτυχη του εαυτου μου
που επιμελως αποστρεφομουν και επιδεικτικα αγνοουσα σαν ανυπαρκτη.
δυστυχως, οσο ανοιχτομυαλος κι αν ειναι ενας ανθρωπος,
οταν μεταμορφωνεται σε κομμουνιστη
χανει καποιες βασικες παραμετρους της πραγματικοτητας.
και δε μιλω για μενα,
[ουτε για τ' αψηλα/τα απατητα βουνα]
γιατι εγω δεν υπηρξα ποτε κομμουνιστης,
υπηρξε ομως καποτε ο πατερας μου,
[και θα το ριξω σε αυτον για αλλη μια φορα]
και καποια κουσουρια αναποφευκτα μενουν και μεταδιδονται μεσω Ντι.Εν.Εη.

πλεον μου φαινεται πως ειναι καθαρος,
εδω και χρονια μαλιστα,
[και ισως στην πραγματικοτητα να μην ειχε ποτέ βαρια συμπτωματα ο ανθρωπος,
αλλα δεν ξερω αν με τον καιρο αλλαξω γνωμη και για αυτο]
ομως η μαλακια εγινε και τωρα δεν αλλαζει.
και εχω χρεος προς τα παιδια μου να αποβαλλω τα καταλοιπα
πριν αργησω να τραβηχτω.

na suhiso to bournouzi

δεν ειχα ποτε καμια σχεση με τη γιαπωνεζικη κουλτουρα
[παρολο που θα ηθελα να κανω ενα τράι]
ουτε εχω διαβασει ποτε αναλυτικα γι'αυτην ή απο αυτην ή αυτην
[μουρακαμι αγαπη μου].
προχθες ειδα το λοστ ιν τρανσλέισον.
το οποιο μου αρεσε, αλλα δεν ειναι αυτο το θεμα.
η ταινια παρουσιαζε τους ιάπωνες
σαν κατι παλαβους, καθυστερημενους, χρωματιστους, χαζοχαρουμενους,
θορυβωδεις, υπερδραστηριους, δουλευταραδες, δουλικους [επιθ.]
συντηρητικους [ουσ.,το τελευταιο δεν ητανε χιντ της ταινιας, απλα τυχαινει να το γνωριζω].
συνδοιαζοντας λοιπον τις πληροφοριες
και αποδεχομενος αυτες σαν ικανοποιητικα ακριβεις
ειχα μετα την ταινια την αισθηση οτι καταλαβαινα την συμπεριφορα τους
και πώς αυτη απερρεε απο τον πολιτισμο τους συγκρινοντας με τον δικο μας
[με εμενα κυριως, για να πω την αληθεια
και κανω συχνα αυτη τη λανθασμενη γενικευση
που δεν οδηγει ομως παντα απαραιτητως σε λανθασμενα συμπερασματα].
υποθετω λοιπον οτι ο πολιτισμος τους, με καποιο τροπο,
εχει δημιουργησει ιδιοσυκρασιες μυρμυγκιακες
οπου οι ανθρωποι δε θεωρουν τους εαυτους του σημαντικους.
και δεν το εννοω επιφανειακα και με πολιτικους ορους
[δηλαδη ασημαντους απεναντι στην εθνικη προοδο ή την κοινωνικη αλληλεγγυη]
που θα μπορουσαν να δικαιολογησουν απλα την εργατικη τους αφοσιωση
και αποδοτικοτητα
εννοω οτι αυτοι οι ανθρωποι οντως δεν θεωρουν τους εαυτους τους σημαντικους.
και αυτο λειτουργει τοσο ευεργετικα και χαλαρωτικα στην ψυχη τους
που τους απελευθερωνει απο ολα τα κομπλεξ του κοσμου.
γι'αυτο κανουν το γυρω του κοσμου μεχρι τη βενετια
και φωτογραφιζουν μαγαζια που πουλανε ψηφιακες μηχανες!
[φοβαμαι πως, παρα το θαυμαστικο,
το παραδειγμα δεν ηταν και ακρως επιτυχημενο.
παντως θελω να πω πως ειναι τοσο ακομπλεξαριστοι που θα κανουν
αυτο που νιωθουν χωρις να τους ενδιαφερει πώς αυτο θα φανει
αλλα ταυτοχρονα χωρις να φερονται σαν επιδεικτικα, κακομαθημενα αμερικανακια.
γι'αυτο και μονο οι ιαπωνες και η σκαρλετ γιοχανσον,
μπορουν να βαψουν ροζ το μαλλι τους και να μη φαινεται κιτς-πανκ.
δεν ξερω αν εγινα σαφης.ενηουεη.]
θελω να καταληξω πως
δεν ξερω ποσο δυσκολο ειναι να κατακτησεις αυτη
την ψυχικη κατασταση
αλλα τις ελαχιστες φορες που
[καταλαθος και κατω απο αδιευκρινιστες συνθηκες]
δεν θεωρουσα τον εαυτο μου
τον πιο σημαντικο ανθρωπο του κοσμου μετα απο εμενα
[και δε μιλω για τις στιγμες ζηλιας που απλα καταλαβαινα οτι οντως δεν ειμαι,
γιατι αυτες ειναι απειρες,
τότε λοιπον],
ημουν -στιγμιαια- αυθεντικα αυθορμητος και ικανοποιητικα ευτυχισμενος.

φοβουμαι πως:

1. τωρα που ξερω οτι καποιος διαβαζει αυτα που γραφω
δε θα εχω ποια την ανεση που ειχα οταν εγραφα για να τα βλεπω εγω,
[ποτε δεν ειχα ημερολογιο
και τωρα καταλαβα
οτι η χρηση του ειναι το εσωτερικο φορματ,
και οχι απομνημονευματα για τα εγγονια σου]
λογω εκ γεννετης προβληματος στη δημοσια εκφραση
[υπηρχε λογος που λεγαμε ποιηματα στο σχολειο
και εκανα μαλακια που δεν τραγουδησα την ελληνοπουλα
οταν ειχα την ευκαιρια].

2. ειμαι καθυστερημενος.
ισως πιο πολυ και απο τον αρτιεμ.
αν και δεν το νομιζω.
ενω ξερω πως μπορεις να δεις τα μπλογκ του συνανθρωπου σου απο το προφιλ του
δεν μπορεσα να χρησιμοποιησω αυτη τη γνωση μεγεθους 1kb
και τις δυο φορες που μου χρειαστηκε.
οταν εσπαγα το κεφαλι μου να καταλαβω ποιος ειναι ο αλβη σινγκερ
και οταν ημουν σιγουρος οτι εκτος απο τον ζαχαρη
κανεις δε ξερει την υπαρξη του μπλογκ.
βεβαια απο την αλλη, το γεγονος οτι μιλαω σε καποιον [σουγκαρ]
αλλα δεν ειμαι και σιγουρος οτι αυτος το ξερει,
ηταν το ιδανικοτερο παυσίκομπλεξ δημοσιας εξομολογησης.
παντως το γεγονος ειναι
οτι το κεφαλι μου εχει απωλεσει την παραμικρη συνδιαστικη ικανοτητα γνωσεων.
αν με αφησεις στην ερημο με ενα μπουκαλι νερο
πρωτα θα τον παιξω και μετα θα πλυνω τα χερια μου.

3. κανεις δε θα με ξανακουρεψει οπως με κουρεψε ο σουγκαρ, μελιδη.
δεν μπορω να περιγραψω με λογια ποσο μπροστα ηταν αυτη η διαδικασια.
καταρχην με κουρευε γυρω στο 4ωρο.
για 1 μηνα ηταν ακριβως οπως το ονειρευομουν
[αυτο που εβλεπα δηλαδη,
γιατι αργοτερα εμαθα οτι απο πισω ειχε κανει λαντ αρτ]
μετα αρχισα να μην το ελεγχω,
αλλα ο ζαχαρης ειχε προνοησει τοσο πολυ
που καποια μερα ξυπνησα
και καταλαβα οτι δε χρειαζοταν.
ηταν τοσο γαματο που δεν χρειαζοταν καν να ασχοληθω.
κι αυτο κρατησε σχεδον αλλες 3 βδομαδες.μπορει και παραπανω.
τι βαθος σκεψης εχει αυτο το παιδι?
μαλλον κανεις μας ποτε δε θα μαθει.
[εκτος απο τον κουραδιανο,
που ξερει, αλλα δε λεει.]

4. εχεις δικιο σε ολα κωσταντια.
ομως ξερεις οτι στην πραξη παντα χαλαει.
δεν ειναι βεβαια μονο η διαφορα θεωριας - πραξης,
αλλα εστω και αυτη να καπυπταμε..
πολλη ευτυχια..
[να ρωτησω γιατι δεν ποσταρεις στο 50 κι 1?]

αλλου ντα λουζ.

πως ξεφυγα ετσι απο τον αρχικο σκοπο του μπλογκ?
τι "τουμπανο"?
πολυ το καπηλευτηκα μου φαινεται.
ή πρεπει να αλλαξω μπλογκ
ή να επιστρεψω σιγα σιγα στην θεματολογια που προοριζοταν απο την αρχη για αυτο.
ή παλι οχι.

κουλνες και κουλης

χθες ημαν απελπιστικα χαρουμενος.
τοσο που με εκανε να απορω
αν διανυω καποια σοβαρη περιοδο στερησης σεξ
[πρεπει επισης να αναρωτηθω, αυτη τη φορα πιο βαθια,
γιατί ειναι τοσο σοβαρη παραμετρος της ζωης μου,
οσον αφορα την πνευματικη μου υγεια και ψυχικη ισορροπια?]
ή ευρυτερης κοινωνικης συναναστροφης.
εν ολιγοις, το μονο που ειχα καταφερει
ηταν να κανω ενα βημα προς την επιλυση της διπλωματικης.
αυτο.
με το που ηρθα σπιτι το ειπα στο μπελε.
στα καπακια, πηρα τη μανα μου τηλεφωνο.
το βραδυ εκανα παρουσιαση στη βαγια.
σημερα, βγηκα με το σουγκαρ
και απορω πως συγκρατηθηκα και δεν του επρηξα την ωρα της ταινιας.
[μαλλον γιατι μ'αρεσε το ουτς μαημουν].
γιατι το εχω τοσο αναγκη?
ειναι μια γαμημενη εργασια.
δε θα μου προσφερει τιποτα οικονομικα
όπως και οι προηγουμενες συνθεσεις.
γιατι λοιπον τοσο αγχος?
προφανως δε λεω οτι δεν εμαθα ή δε γουσταρα τη δουλεια.
ουτε οτι δεν πρεπει να δημιουργεις χωρις να πληρωνεσαι.
απλα απορω γιατι πρεπει να καταπιεζομαι και να αγχωνομαι για τα παντα
για τα παντα.
γιατι δεν μπορω να ειμαι εστω και λιγο κουλ?
να κανω αυτο που ξερω και μπορω.οσο ξερω και μπορω.
να αντιμετωπιζω τις καταστασεις με ψυχραιμια και αυτοσυγκεντρωση.
οπως αυτο το μουλαρι ο μπελεμου.
οτι και αν γινεται γυρω του,
οση πιεση χρονου κι αν εχει,
θα ξυπνησει, θα παρει τον φραπε του και θα κατσει στον υπολογιστη.
οταν σηκωθει θα εχουν περασει 14 ωρες
και θα ειναι σαν να ξαπλωνε στην παραλια και να πλατσουριζε με τα κυματα για 14 ωρες.
ακομα κι αυτο κουραστικο θα ηταν ρε πουστη μπελεμου!
πως μπορει να ειναι τοσο χαλαρος και αδιαφορος?

ενηουεη.νομιζω πως το προβλημα μου ειναι ενα.ειμαι δειλος.
χεστης ρε παιδι μου.φοβαμαι την αποτυχια.
δεν μπορω να λειτουργησω υπο συνθηκες πιεσης.
γι'αυτο και παντα ψαχνω δικαιολογια να την κανω.
γι'αυτο δεν εχω κανει ακομα το βιντεο του μελιδη.
φοβαμαι μην τον απογοητευσω.
γι'αυτο δεν την πεφτω σε γκομενες.
φοβαμαι μην με απογοητευσω.
γι'αυτο και οταν με την παραμικρη επιτυχια αποτινασω την πιεση,
κανω λες και γαμησα την ολγα φαρμακη.
και μετα απορω γιατι δεν με καταλαβαινουν οι αλλοι.
κουνια που με κουναγε.

με αγχωσε ο ζαχαρης με αυτα που ειπε για τη συνηθεια.
τα πιστευω κι εγω και αυτα με εκαναν να σκεφτω.
ισως αυτη ειναι η ριζα του κακου.
η συνηθεια [με τους ορους που την περιγραφει οσουγκαρ]
ειναι η μεγαλυτερη αποτυχια.
οταν στρογγυλοκαθεσαι και σταματας να βελτιωνεσαι σαν ιντιβιτζουαλ.
και ο χρονος πιεζει
[ονειρευομαι σπουδαια πραγματα για τα επομενα 10 χρονια της ζωης μου,
σταρτινγκ μπαι σαμμερ],
ηδη εχω στην πλατη μου το λαθος μιας υπερμακροχρονης σχεσης.
δε με παιρνει να βγω παλι εκτος χρονοδιαγραμματος.
και αυτο με αγχωνει.

γιατι να μην ειμαι κουλ ρε πουστη?..

οι κομμουνισται

πιστευουσι εις τον κομμουνισμον
με τον ιδιο τροπο που πιστευουσι και οι χριστιανοι.

περισσοτερες λεπτομερεις και παρατηρησεις για αυτο το παραδοξο
συντομα
και σε αυτη την αναρτηση

απο δω και περα ταγκς

μοστ κομον ταγκς:αρτς, πολιτιξ, μπλογκ ριφερινγκ,σελφ ρεφερινγκ, θιοριζ, ακτιβιτιζ, κιουζ

πολιτικαλ κοντραντιξιον

ενας κομμουνιστης πιστευει οτι
ειναι καλυτερα να ψηφισεις ακροδεξια απο το να κανεις αποχη
-παρολο που μαλλον δε θα το κανει.
ενας αριστερος πιστευει οτι
ειναι καλυτερα να κανεις αποχη απο το να ψηφισεις αριστερα
-παρολο που μαλλον δε θα το κανει.
(εγω ειμαι αυτος.)

klisi

δεν εχω κλιση σαν αρχιτεκτονας
αλλα τουλαχιστον δεν εχω κλεισει σαν αρχιτεκτονας.
ευτυχως.

για τον υπνο

εχω θεμα με τον υπνο.
δεν ειναι οτι γουσταρω να κοιμαμαι ολη μερα
(παρα το τεμπελικο υφος και βαριεστημενο υφος, που κατι τετοιο υπαινησεται).
καθε αλλο
(όποτε για διαφορους λογους ετυχε να ειμαι ξυπνιος απο νωρις
μαλλον ευχαριστα ενιωθα).
ειναι οτι απολαμβανω να ειμαι ξυπνιος τη νυχτα.
ακομα και να νυσταζω αφορητα (οπως τωρα καλη ωρα)
οτι εμπνευση και δημιουργικοτητα διαθετω,
εμφανιζεται μετα το δυση του ηλιου.
ειμαι κατι σαν κριέιτιβ βάμπαϊρ.
επειδη ομως εχω επιγνωση των επιπτωσεων του τροπου ζωης μου
και ξερω οτι δεν μπορω να εχω αυτους τους βιορυθμους για παντα
εχω εμπνευστει (σε μικρη ωρα παλι) μια θεωρια,
η οποια βρισκεται ακομα σε πειραματικο σταδιο,
την επιτυχημενη (χοουπφουλυ) εφαρμογη της οποιας εχω επωμιστει.
η συνολικη θεωρια του υπνου (ΣΘΥ) οριζει οτι:
το συνολικο μεγεθος σε ωρες που θα κοιμηθει ενας ανθρωπος κατα τη διαρκεια της ζωης του
ειναι σταθερο (απροξιματλυ)
κατα αναλογια με τα χρονια της ζωης του (οπου χρονια >= 18)
ανεξαρτητα απο τον καθημερινο καταμερισμο του.

god works in mysterious ways
and i work at mysterious hours.

το προγιεκτ

τελειωσα τη διορθωση της διπλωματικης
(την πρωτη ουσιαστικα)
και κατεβηκα με το ποδηλατο στην παραλια.
ακουγα την πιο γαματη λιστα των radiohead.
i might be wrong, knives out, life in a glass house.
ηταν η πρωτη φορα στη ζωη μου που εκανα ονειρα για το μελλον μου.
προφεσιοναλλυ σπικινγκ.
το μονο που μπορουσα να θελω ειναι ταξιδια, ελευθερο χρονο και γκομενες.
ακομα και αν μ'αρεσαν αλλες ασχολιες,
ποτε δεν επιθυμησα ή αφοσιωθηκα,
γι'αυτο και δεν εχω πετυχει τιποτα ακομα.
χαζο ακουγεται αλλα ποτε -αντιλ ναο- δεν μπορουσα
-πολλες φορες προσπαθησα/μα αυτα τα γαμημενα/
αντι να βγουν στα χειλη μου/σφηνωνουν στον αυχενα*-
να ξεκινησω κατι που θα ειμαι σιγουρος οτι θα του αφοσιωθω για καιρο και σοβαρα.
ή απλα να φανταστω τη ζωη μου μετα τα 27 .προφεσιαναλλυ σπικινγκ εγκεν.

μεσα σε 1 βδομαδα γυρισε το συμπαν μου αναποδα
(υπαρχουν ακομα τεχνικες λεπτομερειες, μπατ στιλλ)**.
κι αυτη η βολτα ηταν μααλοξ.

ειδα τη διπλωματικη μου απο την αρχη μεχρι το τελος,
ειδα το δημιουργικο χρονο που ερχεται να με γεμιζει μεχρι να ξεχειλησω απο τα αυτια,
και ποσο αυτο μου ειχε λειψει,
να απλωνεται τωρα μπροστα μου χωρις να βλεπω το τελος
και ειναι η πρωτη φορα που το αχανες δε με απελπιζει.
εβλεπα τους ανθρωπους με φουλ κινηματογραφικα -κλισε- μπακγκραουντ,
αλλα οτι κι αν εκανα τους εβλεπα ετσι.δεν ηταν στο χερι μου.
τους ψαραδες με τα ραδιοφωνακια μπαταριας που φωτιζουν μπλε νεον,
τους μελαμψους μουστακαληδες φαφουτηδες που παντα βιαζονται
και κανεις ποτε δεν ξερει ουατ αρ δεη απ του δις ταιμ (νοου οφενς),
τις μαμαδες με τα μωρα στα καθισματα του ποδηλατου ή στα καροτσια (τεραστια διαφορά),
τους αφρικανους που πουλανε εκτυπωμενους πινακες
και τους κινεζους που μεσα σε 2 λεπτα σου κανουν πληρη επιδειξη ολου του συρφετου που κουβαλανε.
μετα μπηκα και εκανα μια βολτα στο λιμανι και με φανταζομουν 40αρη,
καθηγητη στη σχολη μου (παντα το ηθελα αλλα απο σημερα, για καποιο λογο, ειμαι σιγουρος οτι θα γινει ενηχαο),
και με γραφειο -δεν ξερω που, αλλα καπου τελεια-
οπου θα αρνουμαι οσες δουλειες δε με ενδιαφερουν
κι ας αναλαμβανω μια δουλεια το χρονο.
αλλα αυτη που θα αναλαμβανω θα τη σκιζω και θα ειναι γαμω.
και οταν δε θα'χω δουλεια, θα εχω χρονο, και θα ειναι γαμω,
γιατι θα μπορω να κανω οτι θελω,
απο πειραματικο θεατρο μεχρι γηπεδο β' εθνικη
(να πηγαινω, οχι να σχεδιαζω!).

το ονειρο μου (φαντασιωση μαλλον) ειναι τελικα να γινω συγγραφεας (παλι μαλλον),
αλλα εχει πολυ δρομο μεχρι εκει.

το συμπερασμα που εχω βγαλει,
που το ξερω οτι ακουγεται σαν δικαιολογια - και μπορει να ειναι,
ειναι οτι το αγχος της οικονομικης εξασφαλισης που μου εχουν φυτεψει οι γονεις μου απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου,
ευθυνεται σε μεγαλο βαθμο για την αντιδημιουργικοτητα και τη σπαταλη του απειρου ελευθερου χρονου που ειχα στη φοιτητικη μου ζωη.
ενταξει, ηταν και η απειρια, η ανωριμοτητα, σιγουρα η τεμπελια μου,
η οικονομικη μου στενοτητα, η κωσταντινα (αυτη σιγουρα!).
αλλα ποτε μου δε θελησα παθιασμενα και δεν κυνηγησα μεχρι το τελος,
γιατι ο ψυχολογικος και πνευματικος -και εν τελει δημιουργικος- χωρος στο χαρακτηρα μου,
ειχε μπουκωσει ηδη λιγο μετα την παραδοση μου απο τον πελαργο.
οταν επιτευχθει αυτος ο (προ)πατορικος στοχος
τοτε θα γινω κυριαρχος του εαυτου μου
και θα ξεκινησει το προτζεκτ "σιμος.δε σικουελ".
απλα σημερα ολοκληρωθηκε σε μεγαλο βαθμο το πλανο του πρι-προνταξιον.
και γυρισα σπιτι ευτυχης.

και τη στιγμη που κατεβηκα απο το ποδηλατο μπροστα απο την εισοδο της οικοδομης μου,
την ιδια στιγμη τελειωσε και η λιστα.
τετοιες κινηματογραφικες συγκαιριες ειναι που επιβεβαιωνουν το βασιμο της αισιοδοξιας μου.


υγ.
δεν πλαναμαι.
κι αυτο το προτζεκτ τους ιδιους στοχους εχει στο βαθος.
ταξιδια, ελευθερο χρονο και γκομενες.
ισως με διαφορετικη σειρα.ή διατυπωση.ή δεν εχει σημασια.
απλα σε σχεση με το πρικουελ
-παρα τις εως τωρα εξωγενης ή προσωπικες διορθωτικες παρεμβασεις-
ειναι πιο συνθετο, πολυπλοκο, ενδιαφερον, δημιουργικο, διαδραστικο, πολυπολιτισμικο, ακριβο, ανταποδωτικο, ευχαριστο, ασφαλες, επιδοξο, διεθνες, νοστιμο, ωριμο, εχρωμο, ψηφιακο, ιντελεξουαλ, καλλιτεχνικο, αισθητικο, αισθησιακο, προστυχο, γκει, μωβ, μακροπροθεσμο, διαχρονικο, ευελικτο, λαουντ, δραστηριο, σοφο, επιδεξιο, ανεξαρτητο, σταθερο, αμφιβιο, ελπιδοφορο, αυτοαναπαραγωγικο, αναπαραγωγικο, παραγωγικο.
και -χωρις καμια δοση υπερβολης- μερικα ακομα.



* γενικα δε μ'αρεσει αυτο το τραγουδι.το θεωρω μαλλον απο τα χειροτερα του θαναση.

** κανονας:
δε μιλαω για πραγματα που πραγματικα θελω και περιμενω να γινουν.
λες και αυτοματα επηρρεαζω την εξελιξη και υπονομευω την ολοκληρωση τους.

αυτο ομως δεν πιανεται.
πρωτον γιατι κανεις δεν το διαβαζει
(ο σουγκαρ εχει ξεχασει την υπαρξη του μπλογκ)
και δευτερον δεν γνωριζω τους παραφυσικους κανονες συμπεριφορας της γραπτης εξομολογησης.

λοιπον,
αν αυτο που ετοιμαζει ο πατερας μου με τα φωτοβολταικα παει καλα,
καταρχην με εξασφαλιζει οικονομικα για πολλα χρονια,
κι επειτα τον εξιλεωνει απεναντι μου
(εγω ειμαι αυτος που το'χει αναγκη,
αυτος ουτε που γνωριζει για τα ψυχολογικα σκατα μου),
γιατι γινεται καταλυτης για την εξελιξη του πρόϊεκτ.

και δως ημην σημερον.

postmodern dada - νεοντανταισμος

του ραιτ νταουν ποστ.

αντιστροφη της παραδοσιακης νταντα τεχνοτροπιας
που προκυπτει απο την αλλαγη των αισθητικων και εικαστικων αξιων.
κιτς επεμβαση πανω σε μοντερνα εργα.

θα επανελθω.
ελπιζω.

δωρο απ'την π.α.ε.

το πλέυλιστ

προεορτια.

θα αρχισω να γραφω στο μπλογκ νηφαλιος
μεχρι να μου φυγει το κομπλεξ
και να απελευθερωσω τις -κατα διαστηματα-
υψηλης πυκνοτητας οινοπνευματος θεωριοπαπαριτσες μου.

οκ λοιπον.
χθες πηγαμε για τρεξιμο με τον σουγκαρ και τον αρτιεμ
(για πρωτη φορα στη ζωη μου πηγα για τρεξιμο
γιατι το θεωρω το πιο βαρετο πραμα μετα το πλυσιμο των δοντιων.
οταν πηγαινα ποδοσφαιρο στο γυμνασιο,
αργουσα επιτηδες κανενα 20' για να το αποφυγω -χωρις επιτυχια.
βεβαια τωρα στα γεραματα,αν δεν τρεξεις για ζεσταμα
θα σου δωσουν το ποδι στο χερι
ή -στην καλυτερη- θα τρεχεις με το πνευμονι στη μασχαλη).
χθες πηγαμε για τρεξιμο με τον σουγκαρ και τον αρτιεμ*
κι ηταν ενα ακομα απο τα πολυ γαματα κλισε**
[τα οποια κατα κυριο λογο -τελικα- λατρευω, σε αντιθεση με το μελιδη.
ειδικα τα κινηματογραφικα, τα πιο πιασαρικα δηλαδη]
που στο τελος με εκανε να αισθανθω ομορφα,
γιατι οσο τρεχαμε μιλουσαμε για μπαλα, για γκομενες,
κοροιδευαμε τον αρτιεμ για το τρεξιμο του και αλλα τετοια.
τιποτα ιδιαιτερο δηλαδη,
αλλα αν παμε κανα δυο φορες ακομα
μαλλον θα καταλαβω γιατί ειναι πιο ωραιο απο εναν απλο καφε,
στον οποιο κανεις πανω-κατω τα ιδια.

λοιπον,
για να μη μακρυγορησω αλλο,
δυο λεπτα κυριε προεδρε, να ολοκληρωσω,δυο λεπτακια μονο ***,
εκανα -προφανως- για εκατομυριοστη φορα στη ζωη μου
την ιδια μελαγχολικη σκεψη:
"να [μουντζα] μαλακα που τοσα χρονια τον επαιζες και δεν σκεφτηκες ποτε να _________".
(στην προκειμενη ειναι να πας για τρεξιμο με τα παιδια,
σε αλλες πιο σοβαρες περιπτωσεις, ειναι ακομα πιο επιπονη διαπιστωση)

οδηγηθηκα -συνειρμικα****- τελικα σε εναν ορισμο*****:
μην κανεις πραματα που θα μετανιωσεις αν αυριο δεν καταστραφει ο κοσμος.
[μην τρως τη ζωη σου σε κατηχητικα και εσπερινους, δε χρειαζεται να κλεισεις θεση σε πηρυνικο καταφυγιο,κ.α.]
κανε πραματα που δε θα μετανιωσεις ακομα κι αν τελικα καταστραφει.
[πανε για τρεξιμο οσο βαρετο κι αν ειναι, δε μου ερχεται κατι αλλο,κ.α.]


υγ.
τελικα (...) ή [...] ?
καθαρα αισθητικα μιλωντας.
νομιζω [...] γιατι, εκτος των αλλων, δε χρειαζεται και σιφτ.
παντως σιγουρα οχι {...}.
ή μηπως ναι?...


* πρεπει να βρω εναν τροπο να μακρυγορω δημιουργικα.
μου φαινεται πως ειναι ενα σημαντικο κομματι του εαυτου μου

** πρεπει να γινει ενας σαφης ορισμος μεταξυ κλισε με θετικη και αρνητικη εννοια.
για αρχη ας πουμε
νομιζω πως τα +κλισε ρεπουν προς το αληθινο
ενω τα -κλισε ειναι κατι σαν τους γιου2.

*** η ατακα ειναι του τζιμακου
[απο ενα μονταρισμενο βιντεο που μιλαει στη βουλη].
γενικα η θεση μου ειναι υπερ της πειρατειας της ατακας
-οπως και καθε αλλης πειρατειας βεβαιως βεβαιως-
διοτι πιστευω οτι η φυση της ατακας ειναι παρεμφερης με του ανεκδοτου
-και δεν αναφερομαι στο χιουμορ αλλα στη χρηση.
αν δεν αξιοποιεις οποτε πρεπει και ταιριαζει
-αναποφευκτα κατα το δοκουν-
τις ατακες αλλων,
μοιραια αυτες θα εξαφανιστουν και ειναι κριμα.
οι ατακες ειναι οι συγχρονες παροιμιες,
ειναι αποσταγμα σοφιας ενος λαου,
πολιτιστικη κληρονομια ενος τοπου.
σειβ δε κιουζ (αν οντως ειναι αυτη η αποδοση της λεξης), λοιπον.
συνηθιζω παντως να αποδιδω τα του καισαρος, τω καισαρι
χωρις να θεωρω υποχρεωση να αποδιδονται τα του σιμαου, τω σιμαω.

**** οι συνειρμοι μου με ελεγχουν,οχι εγω αυτους.
κι αν αυτο ισως με εμποδοζει να τους επικοινωνησω
ταυτοχρονα με χαλαρωνει οταν παραδινομαι σ'αυτους
χωρις να χρειαζεται να ακολουθησω αναποδα το νημα.

***** οι ορισμοι αυτοι καθαυτοι
με εξιταρουν περισσοτερο απο το νοημα τους.
δηλαδη,
ο παραπανω ορισμος ειναι πιθανοτατα μιαμιση μαλακια (=1 μαλακια + μιση)
αλλα η διατυπωση του με εκανε περηφανο για μενα οταν την πρωτοσκεφτηκα,
αν και συνηθως ειναι παντα πιο ωραιοι στο μυαλο μου παρα γραπτοι.